[FM_form id="8"]
NEWSLETTER
starszy pies

Jak pomóc starszemu psu podczas jesieni jego życia

Na podstawie książki Krzysztofa Anusza „Przedłuż życie swojemu psu. Geriatria psów” .

Przebieg procesu starzenia się psów przebiega podobnie jak u ludzi. Z nim związane jest między innymi występowanie zaburzenia uczenia, pamięci, orientacji, zmniejszenie aktywności ruchowej, zmiany zachowań, nietrzymanie moczu.

1. Zmniejszenie aktywności to jeden z pierwszych etapów procesu starzenia się organizmu psa. Coraz mniejsza chęć do zabaw, wolniejsze reakcje, mniejsze zainteresowanie otoczeniem.

2. Pies je wolniej, zmysły węchu i smaku stają sie coraz słabsze, mogą pojawiać się schorzenia zębów i dziąseł. Podgrzanie pożywienia zwiększa jego aromatyczność i smakowitość i może wpłynąć na poprawę apetytu czworonożnego przyjaciela.

3. Zwiększa się wrażliwość na zmiany temperatury. Kiedy jest zimno czy wilgotno, pies niechętnie przebywa na dworze. Przy temperaturze powyżej 20 stopni szuka chłodnych, zacienionych miejsc, odczuwając dyskomfort. Możemy mu pomóc, wychodząc z nim na spacery podczas zimnych dni w słonecznych godzinach, a podczas gorących wczesnym porankiem i późnym wieczorem.

4. Zmniejszenie koncentracji. Pies nie potrafi skupić swojej uwagi na naszych poleceniach. Najczęściej taka zmiana jest spowodowana osłabieniem słuchu i zaburzeniami przewodzenia nerwowego z mózgu i do mózgu. Nie wolno psa w takich sytuacjach karać. Najlepiej wówczas z pomocą weterynarza zbadać jego słuch. Głuchota psa może być przyczyną zbyt głośnego i przeciągłego szczekania, co jest zawsze uciążliwe dla opiekuna i otoczenia. Zaradzić możemy temu poprzez nagradzanie go za zachowanie ciszy i spokoju.

5. Rozkład snu. Starszy pies często powraca do rozkładu dobowego charakterystycznego dla szczeniaka, tj. krótkich sesji spania, aktywności, jedzenia, kontynuowanych również podczas nocy. Karmienie późnym wieczorem ogranicza nocną aktywność seniora.

6. Gorsza zdolność adaptacji zmian, zwyczajów, środowiska. To, co wcześniej było dla niego normalne, teraz może sprawiać problemy, np. jazda autem czy zostawanie dłużej samemu w domu. Kiedy opiekun znajduje na podłodze małe ilości zielonkawego płynu żołądkowego (wzrost kwasowości żołądka) po powrocie do domu, pomóc może pozostawienie w misce, przy wychodzeniu, małej ilości pokarmu. Starsze psy mają problemy z pokonywaniem stresów i przystosowaniem się do zmian w środowisku ich życia. Właściciel powinien w możliwie maksymalny sposób dostosować swoje postępowanie do wieku psa, np. planując podróż czy przeprowadzkę.

7. Na sierści pojawia się siwizna, jest gorszej kondycji. Na skórze pojawiają się krostki, grudki, pryszcze lub brodawkowate twory. Jeśli nie przeszkadzają psu, należy je pozostawić w spokoju, zwracając jedynie uwage podczas czesania, żeby je nie uszkodzić.

8. Pojawia się sztywny chód. To wynik stanów zapalnych kości i stawów, zmniejszającej się masy i siły mięśni, demineralizacji kości. Możemy psu pomóc zapewniając mu ciepłe i miękkie legowisko oraz stosując zalecaną przez weterynarza fizykoterapie. Należy również pamiętać o przycinaniu pazurów u psa o obniżnej aktywności ruchowej.

9. Wraz z wiekiem zwiększa się ilość i częstość oddawanego moczu, zwiększa się również ilość wypijanej wody. Chociaż dla opiekuna może być to kłopotliwe, ze względu na częstsze wyprowadzanie psa, powinno się mu jednak, dla jego zdrowia, umożliwić dowolny dostęp do świeżej wody. Zmniejsza się aktywność jelita grubego, co prowadzi do zaparć lub wzdęć lub obydwu niedomagań jednocześnie.

10. U starszego psa zauważamy powstanie siwej lub niebieskawej mgiełki na gałce ocznej, co jest procesem naturalnym i zmniejsza zdolności dostosowawcze widzenia w słabym świetle. Wzrok pupila można sprawdzić z pomocą weterynarza.

11. Rozród. Zaleca się, aby suki po 8 roku życia nie rodziły, obciąża to organizm, może pojawić się nawet stan zagrażający ich życiu. U psów akt kopulacji powoduje duże obciążenia stawów, kręgosłupa i wielu grup mięśni, może pogłębić dotychczasowe dolegliwości. Właściciel nie powinien więc pozwalać na nieskrępowaną aktywność płciową starszych samców.

Prawidłowo dawkowany wysiłek fizyczny sprawia, że pies lepiej się czuje, lepiej wygląda i prawdopodobnie dłużej żyje. Wysiłek pozytywnie wpływa na funkcjonowanie serca i płuc, wzmacnia siłę mięśni, utrzymuje elastyczność stawów. Nawet psy chore mogą wykonywać ćwiczenia pasywne czy fizykoterapię. Bardzo wskazaną formą aktywności fizycznej jest pływanie, pobudzające prawie wszystkie grupy mięśni, nie obciążając stawów i wpływa pozytywnie na funkcje serca oraz oddychanie.

Zwierzęta otyłe częściej choruja i żyją krócej. Duże znaczenie ma więc żywienie, które powinno charakteryzować się wysoką zawartością odżywczą. U psa w zaawansowanym wieku potrzeby energetyczne zmniejszają się, co jest wynikiem jego mniejszej aktywności fizycznej. Zmniejszają się możliwości wchłaniania pewnych składników odżywczych z jelit czy też słabe wykorzystanie innych. Starsze, zdrowe psy nie wymagają zmiany dotychczasowej diety, należy jedynie ograniczyć ilość pokarmu spożywanego w ciagu dnia, gdyż nadmiar kalorii będzie magazynowany jako tłuszcz. Wiele badań wskazuje na to, że ograniczona dieta jest także sposobem mogącym pomóc w zapobieganiu chorobom degeneracyjnym i nowotworom. Nie oznacza to, że należy psa głodzić, tylko ograniczać mu porcje jedzenia, zamiast umożliwić mu stały dostęp do pokarmu tak, aby najadł się do woli. Jeśli pies jest zdrowy i karmiony komercyjną karma dla seniorów, nie potrzebuje on żadnych dodatkowych suplementów witaminowych czy mineralnych. Wiele witamin, w nadmiernych ilościach, może psu zaszkodzić, pamiętajmy o tym, kiedy producenci supelementów będą nas po raz kolejny kusić dodatkami dietetycznymi dla starszych psów. Również regularność podawania posiłków jest ważna u starszych psów. Najodpowiedniejszy rozkład karmienia to trzy niezbyt obfite posiłki co 6 godzin.

Wzbogacenie diety przeciwutleniaczami ma decydujące znaczenie dla zabezpieczenia komórek przed toksycznycm działaniem wolnych rodników, zwłaszcza, kiedy opiekun sam przygotowuje psu pokarm.

U starszych psów lepiej zapobiegać niz leczyć, dlatego wskazane są badania kliniczne (w tym palpacyjne) i laboratoryjne (krwi, moczu, kału, w razie potrzeby również EKG, USG i RTG ) u weterynarza co pół roku, zwłaszcza u psów ras dużych, już od 6 roku życia.


Jeśli podobał Ci się artykuł zapisz się do naszego newslettera, aby być na bieżąco z nowymi wpisami. A jeśli masz w domu zwierzaka koniecznie zajrzyj do nas również na www.petside.pl.

Zobacz także:

Ładowanie